Każdy, kto mnie zna wie, że mam fioła na punkcie klasycznej motoryzacji. Jednak ostatnio zwróciłem uwagę na nowy egzemplarz Dodga Challengera. Pojazd, choć wskrzeszony i tryskający nowościom, ma w sobie coś.

Każdy, kto mnie zna wie, że mam fioła na punkcie klasycznej motoryzacji. Jednak ostatnio zwróciłem uwagę na nowy egzemplarz Dodga Challengera. Pojazd, choć wskrzeszony i tryskający nowościom, ma w sobie coś. Zanim przejdziemy do opisu tego pojazdu. Zrobimy małe zestawienie 1970 vs 2008r. Warto tutaj wspomnieć o modelach produkowanych w latach 1970-71 Dodge Challenger 1970-1971 był kamieniem milowym koncepcji w zakresie stylu i mocy. Jest jednym z największych wspaniałości i najbardziej kocha się go za jego niesamowity wygląd, który aż zapiera dech w piersiach. Był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli tej epoki.

1970r. Dodge Challenger został oparty na kolejnym znakomitym klasyku Plymouth Barracuda, ale dodanie dwóch cali na rozstaw osi miało dać więcej miejsca we wnętrzu. Produkowany jako hardtop, coupe i cabrio. Basic - podstawowy, R/T -(Road and Track - droga i tor), T/A- przeznaczony do wyścigów. Do wersji podstawowej i R/T można było zamówić dodatkowe pakiety skórzane i winylowy dach. Modele Challenger bazowo posiadały silniki 335 KM 385. Opcjonalnie można było wybrać dwie 440-tki. Magnum 375 KM i tri-carb Six Pack z 390 KM V6, kończąc na wysokiej klasy 426 Magnum V8 Hemi z 425 bhp.

1971r. Dodge Challenger otrzymał nowy gril, tylne światła zostały umieszczone na stronach z lewej i z prawej. Challenger 1971 R / T miał ozdobne otwory wentylacyjne hamulcowe w tylnych bokach. Silnik 383 to nadal norma w R / T, ale ponownie skalibrowany do 300 KM ze względu na nowe przepisy ubezpieczeniowe.

Więc dotarliśmy do nowego Dodga Challengera jest pięciomiejscowym coupe, które powstało na bazie sprawdzonej platformy tylnonapędowej samochodów Chrysler 300 oraz Dodge Charger. Samochód ten stanowi przykład, że nawet w dzisiejszych czasach można zrobić ciekawy pojazd podobny do klasycznych „American Muscle Car”. Na rynkach Ameryki Północnej oferowane będą trzy modele: Dodge Challenger SE, Dodge Challenger R/T oraz Dodge Challenger SRT8. W wersji Dodge Challenger SE zastosowano silnik V-6 High Output o mocy 250 KM (186kW) i momencie obrotowym 339Nm oraz automatyczną skrzynię czterostopniową. Dodge Challenger R/T wyposażony jest w silnik nowej generacji 5.7 HEMI V-8, rozwijający moc 372 KM (277kW) oraz moment obrotowy 544Nm i skojarzony z automatyczną przekładnią pięciostopniową. W modelu 2009 silnik HEMI został zmodernizowany pod kątem obniżenia zużycia paliwa o średnio cztery procent oraz podwyższenia mocy o ponad 30 KM i momentu nawet o 27Nm w szerszym zakresie prędkości obrotowej. W odmianie z sześciostopniową skrzynią manualną. Po raz pierwszy w samochodzie nowej generacji napędzanym silnikiem HEMI, zespół napędowy Challengera R/T generuje moc 376 KM (280kW) i moment 556Nm. Dodge Challenger R/T potrafi przyspieszać do 100 km/h ze startu stojącego w czasie poniżej sześciu sekund. Dodge Challenger SRT8 2008 posiada montowany tylko w tej wersji silnik 6.1 HEMI V-8 o mocy 425 KM (317kW) i momencie obrotowym 569Nm, współpracujący z manualną przekładnią sześciostopniową, albo pięciostopniową automatyczną skrzynią AutoStick, umożliwia ręczną, sekwencyjną zmianę biegów. Na przyspieszenie od 0 do 100 km/h Challenger SRT8 potrzebuje mniej niż pięć sekund. Niezależne zawieszenie przednie typu SLA - poprzeczne wahacze trapezowe, oraz pięciodrążkowe zawieszenie tylne zapewnia doskonałe własności jezdne w całym zakresie dynamiki pojazdu. Wydłużona maska silnika wraz z chwytami powietrza ponad cofniętą kratą chłodnicy pomiędzy okrągłymi reflektorami przypomina nieco klasycznego Dodge Challengera. Biegnąca od przodu ku rufie, wznosząca się linia okien bocznych. Rasowy wygląd z tyłu uzupełnia, nawiązując do świetlanej przeszłości - para prostokątnych końcówek układu wydechowego. Trapezowe kształty wnęk poszycia drzwi i zestawu wskaźników, ciemna podsufitka oraz nachylona, niesymetryczna konsola selektora skrzyni biegów to motywy inspirowane wnętrzem oryginalnego Dodge Challengera. Ogólnie projekt całkiem ciekawy. Dużo lepszy od wskrzeszenia legendarnego Chargera. Tamten pojazd nie miał nic wspólnego z oryginałem. A co wam się podoba bardziej to już pozostawiam waszej ocenie. Ja osobiście wybieram wspaniały oryginał, którym uciekał w filmie „Vanishing point” James Kowalski.